Surah Al-Anbiya - Kannada Translation by Abdussalam Puthige
ٱقۡتَرَبَ لِلنَّاسِ حِسَابُهُمۡ وَهُمۡ فِي غَفۡلَةٖ مُّعۡرِضُونَ
Avaru (dūtaru) hēḷidaru; nanna oḍeyanu ākāśa hāgū bhūmiyallina pratiyondu mātannū ballanu. Avanu ellavannū kēḷuvavanu mattu ellavannū ballavanāgiddāne
Surah Al-Anbiya, Verse 1
مَا يَأۡتِيهِم مِّن ذِكۡرٖ مِّن رَّبِّهِم مُّحۡدَثٍ إِلَّا ٱسۡتَمَعُوهُ وَهُمۡ يَلۡعَبُونَ
‘‘ivellā kēvala vikr̥ta kanasugaḷu. Nijavāgi ivugaḷannellā svataḥ avanē racisi taruttāne. Avanu kaviyāgiddāne. Gatakāladalli kaḷisalpaṭṭavaru (dūtaru) tandante avanu ēnādarū purāveyannu tarali’’ endu avaru hēḷuttāre
Surah Al-Anbiya, Verse 2
لَاهِيَةٗ قُلُوبُهُمۡۗ وَأَسَرُّواْ ٱلنَّجۡوَى ٱلَّذِينَ ظَلَمُواْ هَلۡ هَٰذَآ إِلَّا بَشَرٞ مِّثۡلُكُمۡۖ أَفَتَأۡتُونَ ٱلسِّحۡرَ وَأَنتُمۡ تُبۡصِرُونَ
Nāvu nāśa māḍida, avariginta hindina yāvudē nāḍinavaru (purāveyannu kaṇḍa baḷikavū) nambiralilla. Hīgiruvāga avaru nambuvarē
Surah Al-Anbiya, Verse 3
قَالَ رَبِّي يَعۡلَمُ ٱلۡقَوۡلَ فِي ٱلسَّمَآءِ وَٱلۡأَرۡضِۖ وَهُوَ ٱلسَّمِيعُ ٱلۡعَلِيمُ
(dūtarē,) nimaginta mun̄ceyū nāvu (dūtarāgi) mānavarannu mātra kaḷuhisiddevu. Nāvu avarige divyavāṇiyannu talupisiddevu. (Janarē) nimage tiḷidillavādare ballavaroḍane kēḷiri
Surah Al-Anbiya, Verse 4
بَلۡ قَالُوٓاْ أَضۡغَٰثُ أَحۡلَٰمِۭ بَلِ ٱفۡتَرَىٰهُ بَلۡ هُوَ شَاعِرٞ فَلۡيَأۡتِنَا بِـَٔايَةٖ كَمَآ أُرۡسِلَ ٱلۡأَوَّلُونَ
āhāra sēvisada śarīravannēnū nāvu avarige nīḍiralilla mattu avaru śāśvata jīvigaḷū āgiralilla
Surah Al-Anbiya, Verse 5
مَآ ءَامَنَتۡ قَبۡلَهُم مِّن قَرۡيَةٍ أَهۡلَكۡنَٰهَآۖ أَفَهُمۡ يُؤۡمِنُونَ
nāvu avarige nīḍidda vacanagaḷannu satyavāgisidevu mattu nāvu avarannū nāvicchisida itararannū sanrakṣisidevu mattu nāvu, elle mīruvavarannu nāśa māḍidevu
Surah Al-Anbiya, Verse 6
وَمَآ أَرۡسَلۡنَا قَبۡلَكَ إِلَّا رِجَالٗا نُّوحِيٓ إِلَيۡهِمۡۖ فَسۡـَٔلُوٓاْ أَهۡلَ ٱلذِّكۡرِ إِن كُنتُمۡ لَا تَعۡلَمُونَ
nāvidō nim'meḍege nim'ma prastāpaviruva ondu granthavannu (kurān)iḷisiruvevu. Nīvēnu arthamāḍikoḷḷuvudillavē
Surah Al-Anbiya, Verse 7
وَمَا جَعَلۡنَٰهُمۡ جَسَدٗا لَّا يَأۡكُلُونَ ٱلطَّعَامَ وَمَا كَانُواْ خَٰلِدِينَ
adeṣṭu nāḍugaḷannu nāvu nāśamāḍi biṭṭevu! Avu akrami nāḍugaḷāgiddavu. Avara baḷika nāvu bēre janāṅgagaḷannu huṭṭisidevu
Surah Al-Anbiya, Verse 8
ثُمَّ صَدَقۡنَٰهُمُ ٱلۡوَعۡدَ فَأَنجَيۡنَٰهُمۡ وَمَن نَّشَآءُ وَأَهۡلَكۡنَا ٱلۡمُسۡرِفِينَ
nam'ma śikṣeya sappaḷa kēḷisidāga avaru allinda ōḍatoḍagidaru
Surah Al-Anbiya, Verse 9
لَقَدۡ أَنزَلۡنَآ إِلَيۡكُمۡ كِتَٰبٗا فِيهِ ذِكۡرُكُمۡۚ أَفَلَا تَعۡقِلُونَ
‘‘ōḍabēḍi! Nim'ma vicāraṇe naḍeyuvantāgalu, nīvīga nim'ma sukha bhōgada sthaḷakke mattu nim'ma nivāsagaḷige maraḷiri’’ (endu avaroḍane hēḷalāyitu)
Surah Al-Anbiya, Verse 10
وَكَمۡ قَصَمۡنَا مِن قَرۡيَةٖ كَانَتۡ ظَالِمَةٗ وَأَنشَأۡنَا بَعۡدَهَا قَوۡمًا ءَاخَرِينَ
avaru hēḷidaru; ayyō nam'ma daurbhāgyavē! Nāvu khaṇḍita akramigaḷāgiddevu
Surah Al-Anbiya, Verse 11
فَلَمَّآ أَحَسُّواْ بَأۡسَنَآ إِذَا هُم مِّنۡهَا يَرۡكُضُونَ
nāvu avarannu phasalu koyda holavāgi mattu kiḍi ārida būdiya rāśiyāgi mārpaḍisuva tanakavū avara ī rōdanavu munduvaridittu
Surah Al-Anbiya, Verse 12
لَا تَرۡكُضُواْ وَٱرۡجِعُوٓاْ إِلَىٰ مَآ أُتۡرِفۡتُمۡ فِيهِ وَمَسَٰكِنِكُمۡ لَعَلَّكُمۡ تُسۡـَٔلُونَ
ākāśavannu mattu bhūmiyannu mattu avugaḷa naḍuve iruva ellavannū nāvu kēvala mōjigāgi sr̥ṣṭisilla
Surah Al-Anbiya, Verse 13
قَالُواْ يَٰوَيۡلَنَآ إِنَّا كُنَّا ظَٰلِمِينَ
ondu vēḷe namage mōju māḍabēkiddare, (mattu) nijakkū nāvu hāge māḍa bayasiddare, nāvu adannu nam'mallē māḍikoḷḷuttiddevu
Surah Al-Anbiya, Verse 14
فَمَا زَالَت تِّلۡكَ دَعۡوَىٰهُمۡ حَتَّىٰ جَعَلۡنَٰهُمۡ حَصِيدًا خَٰمِدِينَ
Nāvu satyavannu mithyada mēle appaḷisidāga adu (satyavu) adannu (mithyavannu) hosaki hākuttade mattu adu (mithyavu) nuccu nūrāgi biḍuttade. Nīvu racisikoṇḍavugaḷindāgi (nim'ma mithya nambikegaḷindāgi) nimage vināśa kādide
Surah Al-Anbiya, Verse 15
وَمَا خَلَقۡنَا ٱلسَّمَآءَ وَٱلۡأَرۡضَ وَمَا بَيۡنَهُمَا لَٰعِبِينَ
ākāśagaḷalli mattu bhūmiyalliruva pratiyobbarū avanigē sēriruvaru. Innu, avana baḷi iruvavarantu, avanannu ārādhisuva viṣayadalli ahaṅkāra tōruvudilla mattu avaru daṇiyuvudū illa
Surah Al-Anbiya, Verse 16
لَوۡ أَرَدۡنَآ أَن نَّتَّخِذَ لَهۡوٗا لَّٱتَّخَذۡنَٰهُ مِن لَّدُنَّآ إِن كُنَّا فَٰعِلِينَ
avaru iruḷallū hagalallū avana pāvitravannu japisuttiruttāre mattu avaru ālasya tōruvudilla
Surah Al-Anbiya, Verse 17
بَلۡ نَقۡذِفُ بِٱلۡحَقِّ عَلَى ٱلۡبَٰطِلِ فَيَدۡمَغُهُۥ فَإِذَا هُوَ زَاهِقٞۚ وَلَكُمُ ٱلۡوَيۡلُ مِمَّا تَصِفُونَ
avaru bhūmiyinda ārisi koṇḍiruva dēvarugaḷu, (sattavarannu) matte jīvantagoḷisaballarē
Surah Al-Anbiya, Verse 18
وَلَهُۥ مَن فِي ٱلسَّمَٰوَٰتِ وَٱلۡأَرۡضِۚ وَمَنۡ عِندَهُۥ لَا يَسۡتَكۡبِرُونَ عَنۡ عِبَادَتِهِۦ وَلَا يَسۡتَحۡسِرُونَ
ondu vēḷe avugaḷalli (bhūmi – ākāśagaḷalli) allāhana horatu bēre dēvarugaḷu iddiddare averaḍū astavyastavāgi biḍuttiddavu. Viśvasinhāsanada oḍeyanāda allāhanu, avaru horisuva ella ārōpagaḷinda sampūrṇa muktanu
Surah Al-Anbiya, Verse 19
يُسَبِّحُونَ ٱلَّيۡلَ وَٱلنَّهَارَ لَا يَفۡتُرُونَ
avana yāvudē kr̥tyada kuritu yārū avanannu vicārisalāraru. Adare avara (itarellara) vicāraṇe khaṇḍita naḍeyuvudu
Surah Al-Anbiya, Verse 20
أَمِ ٱتَّخَذُوٓاْ ءَالِهَةٗ مِّنَ ٱلۡأَرۡضِ هُمۡ يُنشِرُونَ
avarēnu, avana (allāhana) horatu itararannu dēvarāgisikoṇḍiruvarē? Hēḷiri; nīvu nim'ma purāveyannu tanniri. Idu (kurān) nanna baḷi iruva upadēśavū iduvē mattu nanna hindinavara baḷi idda upadēśavū iduvē. Ādare avaralli heccinavaru satyavannu ballavaralla. Āddarindalē avaru mukha tirugisikoṇḍiddāre
Surah Al-Anbiya, Verse 21
لَوۡ كَانَ فِيهِمَآ ءَالِهَةٌ إِلَّا ٱللَّهُ لَفَسَدَتَاۚ فَسُبۡحَٰنَ ٱللَّهِ رَبِّ ٱلۡعَرۡشِ عَمَّا يَصِفُونَ
(dūtarē,) nāvu nimaginta mun̄ce kaḷisidda ella dūtarigū, – nanna horatu bēre dēvarilla. Āddarinda nannannu mātra ārādhisiri – ennuva divyasandēśavannē kaḷisiddevu
Surah Al-Anbiya, Verse 22
لَا يُسۡـَٔلُ عَمَّا يَفۡعَلُ وَهُمۡ يُسۡـَٔلُونَ
ā parama dayāmayanigobba putraniddāne endu avaru hēḷuttāre. Avanu parama pāvananu. Avaru (malakgaḷu) avana gauravānvita dāsaru
Surah Al-Anbiya, Verse 23
أَمِ ٱتَّخَذُواْ مِن دُونِهِۦٓ ءَالِهَةٗۖ قُلۡ هَاتُواْ بُرۡهَٰنَكُمۡۖ هَٰذَا ذِكۡرُ مَن مَّعِيَ وَذِكۡرُ مَن قَبۡلِيۚ بَلۡ أَكۡثَرُهُمۡ لَا يَعۡلَمُونَ ٱلۡحَقَّۖ فَهُم مُّعۡرِضُونَ
avarendū avanigedurāgi mātanāḍuvudilla mattu avanu ādēśisiddannē avaru māḍuttāre
Surah Al-Anbiya, Verse 24
وَمَآ أَرۡسَلۡنَا مِن قَبۡلِكَ مِن رَّسُولٍ إِلَّا نُوحِيٓ إِلَيۡهِ أَنَّهُۥ لَآ إِلَٰهَ إِلَّآ أَنَا۠ فَٱعۡبُدُونِ
Avanantu avara mundiruva hāgū hindiruva ellavannū ballanu. Avanu (allāhanu) meccuvavara horatu bēre yāra paravāgiyū avaru śiphārasu māḍalāraru. Svataḥ avarē avana bhayadinda naḍuguttiruvaru
Surah Al-Anbiya, Verse 25
وَقَالُواْ ٱتَّخَذَ ٱلرَّحۡمَٰنُ وَلَدٗاۗ سُبۡحَٰنَهُۥۚ بَلۡ عِبَادٞ مُّكۡرَمُونَ
avara paiki yārādarū avana (allāhana) jotege tānū dēvaru – endu hēḷidare, nāvu ātanige narakada śikṣeyannu nīḍuvevu. Iduvē akramigaḷigāgi nam'malliruva pratiphala
Surah Al-Anbiya, Verse 26
لَا يَسۡبِقُونَهُۥ بِٱلۡقَوۡلِ وَهُم بِأَمۡرِهِۦ يَعۡمَلُونَ
dhikkārigaḷu aritillavē, ākāśagaḷu mattu bhūmi kūḍikoṇḍiddavu. Konege nāvu averaḍannū bērpaḍisidevu. Innu pratiyondu jīvanta vastuvannū nāvu nīrininda sr̥ṣṭisiruvevu. Avarēnu nambuvudillavē
Surah Al-Anbiya, Verse 27
يَعۡلَمُ مَا بَيۡنَ أَيۡدِيهِمۡ وَمَا خَلۡفَهُمۡ وَلَا يَشۡفَعُونَ إِلَّا لِمَنِ ٱرۡتَضَىٰ وَهُم مِّنۡ خَشۡيَتِهِۦ مُشۡفِقُونَ
bhūmiyu avarondige vāli biḍabāradendu nāvu adaralli parvatagaḷannu iṭṭiruvevu mattu avarige dāri sigalendu nāvu adaralli, viśālavāda mārgagaḷannu iṭṭiruvevu
Surah Al-Anbiya, Verse 28
۞وَمَن يَقُلۡ مِنۡهُمۡ إِنِّيٓ إِلَٰهٞ مِّن دُونِهِۦ فَذَٰلِكَ نَجۡزِيهِ جَهَنَّمَۚ كَذَٰلِكَ نَجۡزِي ٱلظَّـٰلِمِينَ
innu, ākāśavannu nāvu subhadra capparavāgisiruvevu. Ādare avaru nam'ma ella purāvegaḷannu kaḍegaṇisuttiddāre
Surah Al-Anbiya, Verse 29
أَوَلَمۡ يَرَ ٱلَّذِينَ كَفَرُوٓاْ أَنَّ ٱلسَّمَٰوَٰتِ وَٱلۡأَرۡضَ كَانَتَا رَتۡقٗا فَفَتَقۡنَٰهُمَاۖ وَجَعَلۡنَا مِنَ ٱلۡمَآءِ كُلَّ شَيۡءٍ حَيٍّۚ أَفَلَا يُؤۡمِنُونَ
rātriyannū hagalannū sūryanannū candranannū sr̥ṣṭisidavanu avanē. Avellavū tam'ma nirdiṣṭa dāriyallē calisuttive
Surah Al-Anbiya, Verse 30
وَجَعَلۡنَا فِي ٱلۡأَرۡضِ رَوَٰسِيَ أَن تَمِيدَ بِهِمۡ وَجَعَلۡنَا فِيهَا فِجَاجٗا سُبُلٗا لَّعَلَّهُمۡ يَهۡتَدُونَ
(dūtarē) nimaginta mun̄ceyū nāvu yāvudē manuṣyanige śāśvata badukannu nīḍiralilla. Idīga (avaru bayasuvante) nīvu mr̥tarādare avarēnu śāśvatavāgi uḷiyuvarē
Surah Al-Anbiya, Verse 31
وَجَعَلۡنَا ٱلسَّمَآءَ سَقۡفٗا مَّحۡفُوظٗاۖ وَهُمۡ عَنۡ ءَايَٰتِهَا مُعۡرِضُونَ
pratiyondu jīvavū maraṇada ruciyannu saviyalēbēku. Innu nāvu keḍukugaḷa mattu oḷitugaḷa mūlaka nim'mannu parīkṣege oḷapaḍisuttalē iruvevu. Konegantu nīvu nam'ma kaḍegē maraḷi baruviri
Surah Al-Anbiya, Verse 32
وَهُوَ ٱلَّذِي خَلَقَ ٱلَّيۡلَ وَٱلنَّهَارَ وَٱلشَّمۡسَ وَٱلۡقَمَرَۖ كُلّٞ فِي فَلَكٖ يَسۡبَحُونَ
(dūtarē,) dhikkārigaḷu nim'mannu kaṇḍāgalellā nim'mannu kēvala tamāṣeyāgi parigaṇisuttāre. Mattu ‘‘nim'ma dēvarugaḷa kuritu mātanāḍuttiddavanu ivanē tānē?’’ Ennuttāre. Nijavāgi avaru ā parama dayāmayana prastāpavannē dhikkarisuttāre
Surah Al-Anbiya, Verse 33
وَمَا جَعَلۡنَا لِبَشَرٖ مِّن قَبۡلِكَ ٱلۡخُلۡدَۖ أَفَإِيْن مِّتَّ فَهُمُ ٱلۡخَٰلِدُونَ
manuṣyanannu ātura jīviyāgiyē sr̥ṣṭisalāgide. Nānu nimage nanna purāvegaḷannu tōrisaliddēne. Āddarinda nīvu ātura paḍabēḍi
Surah Al-Anbiya, Verse 34
كُلُّ نَفۡسٖ ذَآئِقَةُ ٱلۡمَوۡتِۗ وَنَبۡلُوكُم بِٱلشَّرِّ وَٱلۡخَيۡرِ فِتۡنَةٗۖ وَإِلَيۡنَا تُرۡجَعُونَ
Nīvu satyavantarāgiddare, ā vāgdānita samaya baruvudu yāvāga? Endu avaru kēḷuttāre
Surah Al-Anbiya, Verse 35
وَإِذَا رَءَاكَ ٱلَّذِينَ كَفَرُوٓاْ إِن يَتَّخِذُونَكَ إِلَّا هُزُوًا أَهَٰذَا ٱلَّذِي يَذۡكُرُ ءَالِهَتَكُمۡ وَهُم بِذِكۡرِ ٱلرَّحۡمَٰنِ هُمۡ كَٰفِرُونَ
ā samayada kuritu dhikkārigaḷu aritiddare eṣṭu cennāgittu. Andu tam'ma mukhagaḷannāgali bennugaḷannāgali beṅkiyinda rakṣisikoḷḷalu avarige sādhyavāgadu mattu avarige yāvudē sahāyavū sigadu
Surah Al-Anbiya, Verse 36
خُلِقَ ٱلۡإِنسَٰنُ مِنۡ عَجَلٖۚ سَأُوْرِيكُمۡ ءَايَٰتِي فَلَا تَسۡتَعۡجِلُونِ
nijavāgi, adu haṭhāttane avara mēle banderaguvudu mattu avaru āghātakke oḷagāguvaru. Adannu nivārisalikkū avarige sādhyavāgadu mattu avarige heccina kālāvakāśavū sigadu
Surah Al-Anbiya, Verse 37
وَيَقُولُونَ مَتَىٰ هَٰذَا ٱلۡوَعۡدُ إِن كُنتُمۡ صَٰدِقِينَ
nimaginta mun̄ceyū dēvadūtarannu gēli māḍalāgide. Konege, avara paiki gēli māḍuttiddavarannu, avaru ēnannu gēli māḍuttiddarō aduvē āvarisi biṭṭitu
Surah Al-Anbiya, Verse 38
لَوۡ يَعۡلَمُ ٱلَّذِينَ كَفَرُواْ حِينَ لَا يَكُفُّونَ عَن وُجُوهِهِمُ ٱلنَّارَ وَلَا عَن ظُهُورِهِمۡ وَلَا هُمۡ يُنصَرُونَ
hēḷiri; iruḷallū hagalallū ā dayāmayaninda nim'mannu kāpāḍuttiruvavanu yāru? Iṣṭāgiyū avaru tam'ma oḍeyanannu smarisuva viṣayadalli nirāsaktarāgiddāre
Surah Al-Anbiya, Verse 39
بَلۡ تَأۡتِيهِم بَغۡتَةٗ فَتَبۡهَتُهُمۡ فَلَا يَسۡتَطِيعُونَ رَدَّهَا وَلَا هُمۡ يُنظَرُونَ
avarannu rakṣisalu avara baḷi nāvallade bēre dēvarugaḷiddāreyē? Nijavāgi avaru (ā dēvarugaḷu), svataḥ tam'ma neravigū aśaktarāgiddāre mattu namagedurāgi avarige neravāgalu yārigū sādhyavilla
Surah Al-Anbiya, Verse 40
وَلَقَدِ ٱسۡتُهۡزِئَ بِرُسُلٖ مِّن قَبۡلِكَ فَحَاقَ بِٱلَّذِينَ سَخِرُواْ مِنۡهُم مَّا كَانُواْ بِهِۦ يَسۡتَهۡزِءُونَ
nāvu avarigū avara pūrvajarigū dhārāḷa sampattannu dayapālisiddevu. Avaru bahukāla adē (sampanna) sthitiyalliddaru. Nāvu (avara pālige) bhūmiyannu adara ella mūlegaḷindalū saṅkucitagoḷisuttiruvudannu avaru kāṇuttillavē? Avarēnu vijayigaḷāgaballarē
Surah Al-Anbiya, Verse 41
قُلۡ مَن يَكۡلَؤُكُم بِٱلَّيۡلِ وَٱلنَّهَارِ مِنَ ٱلرَّحۡمَٰنِۚ بَلۡ هُمۡ عَن ذِكۡرِ رَبِّهِم مُّعۡرِضُونَ
(dūtarē,) hēḷiri; nānu, divyavāṇiya mūlaka nimannu eccarisuvavanu mātra. Ādare kivuḍarannu eccarisalādāga, avaru yāva kareyannū kēḷuvudilla
Surah Al-Anbiya, Verse 42
أَمۡ لَهُمۡ ءَالِهَةٞ تَمۡنَعُهُم مِّن دُونِنَاۚ لَا يَسۡتَطِيعُونَ نَصۡرَ أَنفُسِهِمۡ وَلَا هُم مِّنَّا يُصۡحَبُونَ
konege nim'ma oḍeyana śikṣeya ondu puṭṭa aleyu avarannu muṭṭidāga avaru, ‘‘ayyō nam'ma daurbhāgyavē, nāvu khaṇḍita akramigaḷāgiddevu’’ ennuvaru
Surah Al-Anbiya, Verse 43
بَلۡ مَتَّعۡنَا هَـٰٓؤُلَآءِ وَءَابَآءَهُمۡ حَتَّىٰ طَالَ عَلَيۡهِمُ ٱلۡعُمُرُۗ أَفَلَا يَرَوۡنَ أَنَّا نَأۡتِي ٱلۡأَرۡضَ نَنقُصُهَا مِنۡ أَطۡرَافِهَآۚ أَفَهُمُ ٱلۡغَٰلِبُونَ
Punarut'thāna dina nāvu n'yāyada takkaḍiyannu sthāpisuvevu. (Andu) yāra mēlū kin̄cittū akrama naḍeyadu. (Karmavu) kēvala ondu sāsive kāḷinaṣṭiddarū nāvu adannu munde taruvevu. Vicāraṇege nāvē sāku
Surah Al-Anbiya, Verse 44
قُلۡ إِنَّمَآ أُنذِرُكُم بِٱلۡوَحۡيِۚ وَلَا يَسۡمَعُ ٱلصُّمُّ ٱلدُّعَآءَ إِذَا مَا يُنذَرُونَ
nāvu mūsā mattu hārūnarige alphurkān annu (satya – mithyagaḷannu pratyēkisi tiḷisuva granthavannu) mattu satyaniṣṭhara pālige jyōti hāgū upadēśavannu nīḍidevu
Surah Al-Anbiya, Verse 45
وَلَئِن مَّسَّتۡهُمۡ نَفۡحَةٞ مِّنۡ عَذَابِ رَبِّكَ لَيَقُولُنَّ يَٰوَيۡلَنَآ إِنَّا كُنَّا ظَٰلِمِينَ
kaṇṇāre kāṇadeyē tam'ma oḍeyanige an̄juttiruvavaru hāgū ā antima kṣaṇada kuritu jāgr̥tarāgiruvavarigāgi
Surah Al-Anbiya, Verse 46
وَنَضَعُ ٱلۡمَوَٰزِينَ ٱلۡقِسۡطَ لِيَوۡمِ ٱلۡقِيَٰمَةِ فَلَا تُظۡلَمُ نَفۡسٞ شَيۡـٔٗاۖ وَإِن كَانَ مِثۡقَالَ حَبَّةٖ مِّنۡ خَرۡدَلٍ أَتَيۡنَا بِهَاۗ وَكَفَىٰ بِنَا حَٰسِبِينَ
idu, nāvu iḷisikoṭṭiruva samr̥d'dha bōdhane. Nīvu idannu tiraskarisuvirā
Surah Al-Anbiya, Verse 47
وَلَقَدۡ ءَاتَيۡنَا مُوسَىٰ وَهَٰرُونَ ٱلۡفُرۡقَانَ وَضِيَآءٗ وَذِكۡرٗا لِّلۡمُتَّقِينَ
ī hinde nāvu ibrāhīmarige viśēṣa vivēkavannu nīḍiddevu mattu ā kuritu nāvu ballavarāgiddevu
Surah Al-Anbiya, Verse 48
ٱلَّذِينَ يَخۡشَوۡنَ رَبَّهُم بِٱلۡغَيۡبِ وَهُم مِّنَ ٱلسَّاعَةِ مُشۡفِقُونَ
avaru tam'ma tandeyoḍane hāgū tam'ma janāṅgadavaroḍane, ‘‘nīvu identaha vigrahagaḷannu nambikoṇḍu tr̥ptarāgiruviri?’’ Endu kēḷidaru
Surah Al-Anbiya, Verse 49
وَهَٰذَا ذِكۡرٞ مُّبَارَكٌ أَنزَلۡنَٰهُۚ أَفَأَنتُمۡ لَهُۥ مُنكِرُونَ
avaru hēḷidaru; nam'ma pūrvajaru avugaḷannē pūjisuvudannu nāvu kaṇḍiddēve
Surah Al-Anbiya, Verse 50
۞وَلَقَدۡ ءَاتَيۡنَآ إِبۡرَٰهِيمَ رُشۡدَهُۥ مِن قَبۡلُ وَكُنَّا بِهِۦ عَٰلِمِينَ
avaru (ibrāhīm) hēḷidaru; khaṇḍitavāgiyū nīvu mattu nim'ma pūrvajaru spaṣṭavāgi tappu dāriyalliruviri
Surah Al-Anbiya, Verse 51
إِذۡ قَالَ لِأَبِيهِ وَقَوۡمِهِۦ مَا هَٰذِهِ ٱلتَّمَاثِيلُ ٱلَّتِيٓ أَنتُمۡ لَهَا عَٰكِفُونَ
avaru (janāṅgadavaru) hēḷidaru; nīvēnu nam'ma baḷige satyavannu tandiruvirā? Athavā nīvu kēvala tamāṣe māḍuttiruvirā
Surah Al-Anbiya, Verse 52
قَالُواْ وَجَدۡنَآ ءَابَآءَنَا لَهَا عَٰبِدِينَ
avaru hēḷidaru; ākāśagaḷa hāgū bhūmiya oḍeyanu hāgū avugaḷige rūpa nīḍidavanē nijavāgi nim'ma oḍeyanu. Idakke nim'ma munde nānē obba sākṣiyāgiddēne
Surah Al-Anbiya, Verse 53
قَالَ لَقَدۡ كُنتُمۡ أَنتُمۡ وَءَابَآؤُكُمۡ فِي ضَلَٰلٖ مُّبِينٖ
allāhanāṇe, nīvu illinda horaṭuhōda baḷika ī nim'ma vigrahagaḷa kuritante (ēnu māḍabēkendu) nānu ondu yōjane hākikoṇḍiddēne
Surah Al-Anbiya, Verse 54
قَالُوٓاْ أَجِئۡتَنَا بِٱلۡحَقِّ أَمۡ أَنتَ مِنَ ٱللَّـٰعِبِينَ
konege avaru avellavannū nuccunūru māḍibiṭṭaru. Ādare janarellā adara baḷige maraḷalendu doḍḍadondannu biṭṭu biṭṭaru
Surah Al-Anbiya, Verse 55
قَالَ بَل رَّبُّكُمۡ رَبُّ ٱلسَّمَٰوَٰتِ وَٱلۡأَرۡضِ ٱلَّذِي فَطَرَهُنَّ وَأَنَا۠ عَلَىٰ ذَٰلِكُم مِّنَ ٱلشَّـٰهِدِينَ
avaru (ūravaru), ‘‘nam'ma dēvarugaḷige hīgellā māḍidavanu yāru? Avanu khaṇḍita akrami’’ endaru
Surah Al-Anbiya, Verse 56
وَتَٱللَّهِ لَأَكِيدَنَّ أَصۡنَٰمَكُم بَعۡدَ أَن تُوَلُّواْ مُدۡبِرِينَ
Kelavaru, ‘‘ibrāhīm embobba yuvakanu avugaḷa kuritu mātanāḍuvudannu nāvu kēḷiddēve’’ endaru
Surah Al-Anbiya, Verse 57
فَجَعَلَهُمۡ جُذَٰذًا إِلَّا كَبِيرٗا لَّهُمۡ لَعَلَّهُمۡ إِلَيۡهِ يَرۡجِعُونَ
avaru, ‘‘avanannu janara munde tanniri. Avaru kaṇṇāre kāṇali’’endu ghōṣisidaru
Surah Al-Anbiya, Verse 58
قَالُواْ مَن فَعَلَ هَٰذَا بِـَٔالِهَتِنَآ إِنَّهُۥ لَمِنَ ٱلظَّـٰلِمِينَ
‘‘ō ibrāhīm, nam'ma dēvarugaḷige ī gati odagisiddu nīnē?’’ Endu avaru vicārisidaru
Surah Al-Anbiya, Verse 59
قَالُواْ سَمِعۡنَا فَتٗى يَذۡكُرُهُمۡ يُقَالُ لَهُۥٓ إِبۡرَٰهِيمُ
avaru (ibrāhīm) hēḷidaru; ‘‘avara (ā vigrahagaḷa) hiriyanāda avanē ī kr̥tyavannu esagiruvanu. Avugaḷige mātanāḍuva śakti iddare nīvu avugaḷoḍane kēḷi nōḍiri.’’
Surah Al-Anbiya, Verse 60
قَالُواْ فَأۡتُواْ بِهِۦ عَلَىٰٓ أَعۡيُنِ ٱلنَّاسِ لَعَلَّهُمۡ يَشۡهَدُونَ
Āga avaru svataḥ tam'mannuddēśisi, ‘‘nijakkū nīvē akramigaḷu’’ endu hēḷikoṇḍaru
Surah Al-Anbiya, Verse 61
قَالُوٓاْ ءَأَنتَ فَعَلۡتَ هَٰذَا بِـَٔالِهَتِنَا يَـٰٓإِبۡرَٰهِيمُ
ā baḷika tale taggisi ‘‘avugaḷu mātanāḍuvudilla embudu ninage gottideyallā?’’ Endaru
Surah Al-Anbiya, Verse 62
قَالَ بَلۡ فَعَلَهُۥ كَبِيرُهُمۡ هَٰذَا فَسۡـَٔلُوهُمۡ إِن كَانُواْ يَنطِقُونَ
avaru (ibrāhīm) hēḷidaru; nīvēnu, allāhanannu biṭṭu, nimage yāvudē lābhavannāgali naṣṭavannāgali māḍalāgadavarannu pūjisuttīrā
Surah Al-Anbiya, Verse 63
فَرَجَعُوٓاْ إِلَىٰٓ أَنفُسِهِمۡ فَقَالُوٓاْ إِنَّكُمۡ أَنتُمُ ٱلظَّـٰلِمُونَ
nimagū allāhanannu biṭṭu nīvu pūjisuva ellavugaḷigū dhikkāra. Nīvēnu ālōcisuvudillavē
Surah Al-Anbiya, Verse 64
ثُمَّ نُكِسُواْ عَلَىٰ رُءُوسِهِمۡ لَقَدۡ عَلِمۡتَ مَا هَـٰٓؤُلَآءِ يَنطِقُونَ
avaru (paraspara) hēḷidaru; nim'ma dēvarugaḷige neravāgalu nīvēnādarū māḍuvavarāgiddare, avanannu suṭṭu biḍiri
Surah Al-Anbiya, Verse 65
قَالَ أَفَتَعۡبُدُونَ مِن دُونِ ٱللَّهِ مَا لَا يَنفَعُكُمۡ شَيۡـٔٗا وَلَا يَضُرُّكُمۡ
‘‘ō agni, nīnu ibrāhīmara pālige taṇṇagāgu hāgū kṣēmavāgibiḍu’’ endu nāvu ādēśisidevu
Surah Al-Anbiya, Verse 66
أُفّٖ لَّكُمۡ وَلِمَا تَعۡبُدُونَ مِن دُونِ ٱللَّهِۚ أَفَلَا تَعۡقِلُونَ
avaru (ūravaru) avarige (ibrāhīmarige) hāni māḍalu yōjisiddaru. Ādare nāvu avarannu (ūravarannu) sampūrṇa sōlisibiṭṭevu
Surah Al-Anbiya, Verse 67
قَالُواْ حَرِّقُوهُ وَٱنصُرُوٓاْ ءَالِهَتَكُمۡ إِن كُنتُمۡ فَٰعِلِينَ
mattu nāvu avarannu (ibrāhīmarannu) hāgū lūtrannu rakṣisi, lōkadavarigellā nāvu śubhavanniṭṭiruva nāḍige kaḷisidevu
Surah Al-Anbiya, Verse 68
قُلۡنَا يَٰنَارُ كُونِي بَرۡدٗا وَسَلَٰمًا عَلَىٰٓ إِبۡرَٰهِيمَ
nāvu avarige (ibrāhīmarige) ishākrannu nīḍidevu mattu heccuvariyāgi (mom'maganāgi) ya'akūbrannu nīḍidevu. Mattu nāvu avarellarannū sajjanarāgisiddevu
Surah Al-Anbiya, Verse 69
وَأَرَادُواْ بِهِۦ كَيۡدٗا فَجَعَلۡنَٰهُمُ ٱلۡأَخۡسَرِينَ
Nāvu avarannu, nam'ma ādēśa prakāra janarige mārgadarśana nīḍuva nāyakarāgi māḍidevu mattu nāvu avarige, satkarmagaḷannu tiḷisuva mattu namājhannu pālisabēku hāgū jhakātannu pāvatisabēkennuva divyavāṇiyannu kaḷisiddevu. Avaru nam'mannē ārādhisuvavarāgiddaru
Surah Al-Anbiya, Verse 70
وَنَجَّيۡنَٰهُ وَلُوطًا إِلَى ٱلۡأَرۡضِ ٱلَّتِي بَٰرَكۡنَا فِيهَا لِلۡعَٰلَمِينَ
innu lūtrige nāvu adhikāravannū jñānavannū nīḍiddevu mattu tīrā aślīla kr̥tyagaḷannu esaguttiddavara nāḍininda nāvu avarannu rakṣisidevu. Khaṇḍitavāgiyū adu ondu duṣṭa janāṅgavāgittu
Surah Al-Anbiya, Verse 71
وَوَهَبۡنَا لَهُۥٓ إِسۡحَٰقَ وَيَعۡقُوبَ نَافِلَةٗۖ وَكُلّٗا جَعَلۡنَا صَٰلِحِينَ
avarannu (lūtrannu) nāvu nam'ma anugrahada vyāptige sērisikoṇḍevu. Avaru khaṇḍita obba sajjanarāgiddaru
Surah Al-Anbiya, Verse 72
وَجَعَلۡنَٰهُمۡ أَئِمَّةٗ يَهۡدُونَ بِأَمۡرِنَا وَأَوۡحَيۡنَآ إِلَيۡهِمۡ فِعۡلَ ٱلۡخَيۡرَٰتِ وَإِقَامَ ٱلصَّلَوٰةِ وَإِيتَآءَ ٱلزَّكَوٰةِۖ وَكَانُواْ لَنَا عَٰبِدِينَ
ī hinde nūharu nam'mannu karedu prārthisidāga, nāvu avarige uttarisiddevu mattu nāvu avarannu hāgū avara kaḍeyavarannu ondu ghōra vipattininda rakṣisidevu
Surah Al-Anbiya, Verse 73
وَلُوطًا ءَاتَيۡنَٰهُ حُكۡمٗا وَعِلۡمٗا وَنَجَّيۡنَٰهُ مِنَ ٱلۡقَرۡيَةِ ٱلَّتِي كَانَت تَّعۡمَلُ ٱلۡخَبَـٰٓئِثَۚ إِنَّهُمۡ كَانُواْ قَوۡمَ سَوۡءٖ فَٰسِقِينَ
nam'ma vacanagaḷannu suḷḷenda janāṅgadavara virud'dha nāvu avarige neravādevu. Adu khaṇḍita bahaḷa duṣṭa janāṅgavāgittu. Nāvu avarellarannū muḷugisi biṭṭevu
Surah Al-Anbiya, Verse 74
وَأَدۡخَلۡنَٰهُ فِي رَحۡمَتِنَآۖ إِنَّهُۥ مِنَ ٱلصَّـٰلِحِينَ
innu, dāvūd mattu sulaimānaru. Avaribbarū ondu holada kuritu tīrpu nīḍalu horaṭiddaru. Rātriya vēḷe kelavara āḍugaḷu alli (ā holadalli) meddiddavu mattu avara tīrpige nāvu sākṣigaḷāgiddevu
Surah Al-Anbiya, Verse 75
وَنُوحًا إِذۡ نَادَىٰ مِن قَبۡلُ فَٱسۡتَجَبۡنَا لَهُۥ فَنَجَّيۡنَٰهُ وَأَهۡلَهُۥ مِنَ ٱلۡكَرۡبِ ٱلۡعَظِيمِ
nāvu sulaimānarige adara vāstavavannu sūcisidevu mattu nāvu avaribbarigū jāṇmeyannu hāgū jñānavannu nīḍiddevu mattu nāvu dāvūdara jote (nam'ma) pāvitravannu japisuvante parvatagaḷannu hāgū pakṣigaḷannu avarige adhīnagoḷisiddevu. Idannellā nāvē māḍiddevu
Surah Al-Anbiya, Verse 76
وَنَصَرۡنَٰهُ مِنَ ٱلۡقَوۡمِ ٱلَّذِينَ كَذَّبُواْ بِـَٔايَٰتِنَآۚ إِنَّهُمۡ كَانُواْ قَوۡمَ سَوۡءٖ فَأَغۡرَقۡنَٰهُمۡ أَجۡمَعِينَ
nimagāgi, nim'ma yud'dhagaḷalli nim'mannu rakṣisuva (ukkina) kavacavannu nirmisuva kaleyannu nāvu avarige kalisidevu. (Innādarū) nīvu kr̥tajñarāguvirā
Surah Al-Anbiya, Verse 77
وَدَاوُۥدَ وَسُلَيۡمَٰنَ إِذۡ يَحۡكُمَانِ فِي ٱلۡحَرۡثِ إِذۡ نَفَشَتۡ فِيهِ غَنَمُ ٱلۡقَوۡمِ وَكُنَّا لِحُكۡمِهِمۡ شَٰهِدِينَ
Mattu nāvu birugāḷiyannu sulaimānarige adhīnagoḷisidevu. Adu avara ādēśadante, nāvu samr̥d'dhiyanniṭṭiruva neladeḍege calisuttittu. Nāvantu ellavannū ballavarāgiddēve
Surah Al-Anbiya, Verse 78
فَفَهَّمۡنَٰهَا سُلَيۡمَٰنَۚ وَكُلًّا ءَاتَيۡنَا حُكۡمٗا وَعِلۡمٗاۚ وَسَخَّرۡنَا مَعَ دَاوُۥدَ ٱلۡجِبَالَ يُسَبِّحۡنَ وَٱلطَّيۡرَۚ وَكُنَّا فَٰعِلِينَ
śaitānara (jinngaḷa) paiki avarigāgi (sulaimānarigāgi, sāgaradalli) muḷugi baruva hāgū itara kelasagaḷannū māḍuva kelavariddaru. Nāvē avara rakṣakarāgiddevu
Surah Al-Anbiya, Verse 79
وَعَلَّمۡنَٰهُ صَنۡعَةَ لَبُوسٖ لَّكُمۡ لِتُحۡصِنَكُم مِّنۢ بَأۡسِكُمۡۖ فَهَلۡ أَنتُمۡ شَٰكِرُونَ
mattu ayyūbaru ‘‘nānu bhārī saṅkaṣṭadalliddēne mattu nīnu atyadhika karuṇe tōruvavanāgiruve’’ endu tam'ma oḍeyanannu kūgi prārthisiddaru
Surah Al-Anbiya, Verse 80
وَلِسُلَيۡمَٰنَ ٱلرِّيحَ عَاصِفَةٗ تَجۡرِي بِأَمۡرِهِۦٓ إِلَى ٱلۡأَرۡضِ ٱلَّتِي بَٰرَكۡنَا فِيهَاۚ وَكُنَّا بِكُلِّ شَيۡءٍ عَٰلِمِينَ
konege nāvu avarige uttara nīḍidevu, avara saṅkaṣṭavannu nivārisidevu. Mattu nāvu avarigū avara maneyavarigū, avara jotegidda avarantaha itararigū nam'ma kaḍeyinda viśēṣa anugrahavannu hāgū bhaktarigāgi upadēśavannu karuṇisidevu
Surah Al-Anbiya, Verse 81
وَمِنَ ٱلشَّيَٰطِينِ مَن يَغُوصُونَ لَهُۥ وَيَعۡمَلُونَ عَمَلٗا دُونَ ذَٰلِكَۖ وَكُنَّا لَهُمۡ حَٰفِظِينَ
hāgeyē ismā'īl hāgū idrīs hāgū jhulkiphl. Avarellarū sahanaśīlarāgiddaru
Surah Al-Anbiya, Verse 82
۞وَأَيُّوبَ إِذۡ نَادَىٰ رَبَّهُۥٓ أَنِّي مَسَّنِيَ ٱلضُّرُّ وَأَنتَ أَرۡحَمُ ٱلرَّـٰحِمِينَ
nāvu avarannu nam'ma anugrahada vyāptige sērisidevu. Avaru khaṇḍita sajjanarāgiddaru
Surah Al-Anbiya, Verse 83
فَٱسۡتَجَبۡنَا لَهُۥ فَكَشَفۡنَا مَا بِهِۦ مِن ضُرّٖۖ وَءَاتَيۡنَٰهُ أَهۡلَهُۥ وَمِثۡلَهُم مَّعَهُمۡ رَحۡمَةٗ مِّنۡ عِندِنَا وَذِكۡرَىٰ لِلۡعَٰبِدِينَ
innu mīninavaru (yūnus), tānu kōpagoṇḍu horaṭu biṭṭāga, nāvu avarannu hiḍiyalārevendu bhāvisiddaru. Konege avaru kattalugaḷoḷaginda, ‘‘(ō allāh) ninna horatu bēre dēvarilla. Nīnu parama pāvananu. Khaṇḍitavāgiyū nānē akramiyāgidde’’ endu more iṭṭiddaru
Surah Al-Anbiya, Verse 84
وَإِسۡمَٰعِيلَ وَإِدۡرِيسَ وَذَا ٱلۡكِفۡلِۖ كُلّٞ مِّنَ ٱلصَّـٰبِرِينَ
nāvu avarige uttarisidevu mattu avarannu saṅkaṭadinda pārugoḷisidevu. Ī rīti nāvu viśvāsigaḷannu kāpāḍuvevu
Surah Al-Anbiya, Verse 85
وَأَدۡخَلۡنَٰهُمۡ فِي رَحۡمَتِنَآۖ إِنَّهُم مِّنَ ٱلصَّـٰلِحِينَ
mattu jhakariyya, ‘‘nannoḍeyā, nannannu nīnu oṇṭiyāgi biṭṭu biḍabēḍa. Nijavāgi nīnē atyuttama uttarādhikāri’’ endu tam'ma oḍeyanige more iṭṭiddaru
Surah Al-Anbiya, Verse 86
وَذَا ٱلنُّونِ إِذ ذَّهَبَ مُغَٰضِبٗا فَظَنَّ أَن لَّن نَّقۡدِرَ عَلَيۡهِ فَنَادَىٰ فِي ٱلظُّلُمَٰتِ أَن لَّآ إِلَٰهَ إِلَّآ أَنتَ سُبۡحَٰنَكَ إِنِّي كُنتُ مِنَ ٱلظَّـٰلِمِينَ
Nāvu avarige uttara nīḍidevu mattu nāvu avarige yahyārannu dayapālisidevu hāgū avarigāgi avara patniyannu guṇapaḍisidevu. Avarellā satkāryagaḷalli spardhātmakavāgi bhāgavahisuvavaru mattu nirīkṣeyondigū bhayadondigū nam'mannu prārthisuvavarāgiddaru. Avaru nam'meduru tumbā vinayaśīlarāgiddaru
Surah Al-Anbiya, Verse 87
فَٱسۡتَجَبۡنَا لَهُۥ وَنَجَّيۡنَٰهُ مِنَ ٱلۡغَمِّۚ وَكَذَٰلِكَ نُـۨجِي ٱلۡمُؤۡمِنِينَ
mattu nāvu māna sanrakṣisidāke (maryam). Ākeyoḷage nāvu nam'ma ātmada anśavannu ūdidevu mattu ākeyannū ākeya putranannū sarvalōkagaḷa pālige dr̥ṣṭāntavāgisidevu
Surah Al-Anbiya, Verse 88
وَزَكَرِيَّآ إِذۡ نَادَىٰ رَبَّهُۥ رَبِّ لَا تَذَرۡنِي فَرۡدٗا وَأَنتَ خَيۡرُ ٱلۡوَٰرِثِينَ
ī nim'ma (mānavara) samudāyavu ondē samudāyavāgide mattu nānu nim'ma oḍeyanu. Nīvu nannannē ārādhisiri
Surah Al-Anbiya, Verse 89
فَٱسۡتَجَبۡنَا لَهُۥ وَوَهَبۡنَا لَهُۥ يَحۡيَىٰ وَأَصۡلَحۡنَا لَهُۥ زَوۡجَهُۥٓۚ إِنَّهُمۡ كَانُواْ يُسَٰرِعُونَ فِي ٱلۡخَيۡرَٰتِ وَيَدۡعُونَنَا رَغَبٗا وَرَهَبٗاۖ وَكَانُواْ لَنَا خَٰشِعِينَ
janaru tam'ma naḍuve tam'ma dharmavannu chidragoḷisi biṭṭiddāre. (Konege) ellarū nam'meḍegē maraḷabēkāgide
Surah Al-Anbiya, Verse 90
وَٱلَّتِيٓ أَحۡصَنَتۡ فَرۡجَهَا فَنَفَخۡنَا فِيهَا مِن رُّوحِنَا وَجَعَلۡنَٰهَا وَٱبۡنَهَآ ءَايَةٗ لِّلۡعَٰلَمِينَ
satkarmavannu māḍidavanu viśvāsiyāgiddare avana śramavu vyarthavāgadu. Nāvu ellavannū dākhalisiḍuttiddēve
Surah Al-Anbiya, Verse 91
إِنَّ هَٰذِهِۦٓ أُمَّتُكُمۡ أُمَّةٗ وَٰحِدَةٗ وَأَنَا۠ رَبُّكُمۡ فَٱعۡبُدُونِ
nāvu nāśapaḍisiruva nāḍugaḷa janaru maraḷi baralāraru –
Surah Al-Anbiya, Verse 92
وَتَقَطَّعُوٓاْ أَمۡرَهُم بَيۡنَهُمۡۖ كُلٌّ إِلَيۡنَا رَٰجِعُونَ
ya'ajūj mattu ma'ajūjgaḷu biḍugaḍegoṇḍu ella diṇṇegaḷinda iḷidu baruva tanaka
Surah Al-Anbiya, Verse 93
فَمَن يَعۡمَلۡ مِنَ ٱلصَّـٰلِحَٰتِ وَهُوَ مُؤۡمِنٞ فَلَا كُفۡرَانَ لِسَعۡيِهِۦ وَإِنَّا لَهُۥ كَٰتِبُونَ
khacita vāgdānada samayavu (punarut'thāna dinavu) hattira bandāga, dhikkārigaḷa kaṇṇugaḷu digbhramegoḷḷuvavu. ‘‘Ayyō nam'ma dusthiti! Ī kuritu nāvu nirlakṣadalliddevu. Nijakkū nāvu akramigaḷāgiddevu’’ (endu avaru hēḷuvaru)
Surah Al-Anbiya, Verse 94
وَحَرَٰمٌ عَلَىٰ قَرۡيَةٍ أَهۡلَكۡنَٰهَآ أَنَّهُمۡ لَا يَرۡجِعُونَ
khaṇḍitavāgiyū nīvu hāgū allāhanannu biṭṭu nīvu pūjisuttidda vastugaḷellā narakada indhanagaḷu. Nīvu adaroḷage hōguviri
Surah Al-Anbiya, Verse 95
حَتَّىٰٓ إِذَا فُتِحَتۡ يَأۡجُوجُ وَمَأۡجُوجُ وَهُم مِّن كُلِّ حَدَبٖ يَنسِلُونَ
avugaḷellā nijakkū dēvarugaḷāgiddare adaroḷage hōguttiralilla. Avu sadākāla allē iruvavu
Surah Al-Anbiya, Verse 96
وَٱقۡتَرَبَ ٱلۡوَعۡدُ ٱلۡحَقُّ فَإِذَا هِيَ شَٰخِصَةٌ أَبۡصَٰرُ ٱلَّذِينَ كَفَرُواْ يَٰوَيۡلَنَا قَدۡ كُنَّا فِي غَفۡلَةٖ مِّنۡ هَٰذَا بَلۡ كُنَّا ظَٰلِمِينَ
alli (narakadalli) avara cīrāṭavē merediruvudu. Avarige adaralli bērēnū kēḷisadu
Surah Al-Anbiya, Verse 97
إِنَّكُمۡ وَمَا تَعۡبُدُونَ مِن دُونِ ٱللَّهِ حَصَبُ جَهَنَّمَ أَنتُمۡ لَهَا وَٰرِدُونَ
atta, nam'ma kaḍeyinda yāra paravāgi hitada nirdhāravāgiruvudō avarannu adarinda (narakadinda) dūraviḍalāguvudu
Surah Al-Anbiya, Verse 98
لَوۡ كَانَ هَـٰٓؤُلَآءِ ءَالِهَةٗ مَّا وَرَدُوهَاۖ وَكُلّٞ فِيهَا خَٰلِدُونَ
adara sappaḷa kūḍā avarige kēḷisadu. Avaru tamagiṣṭaviruvalli sadākāla iruvaru
Surah Al-Anbiya, Verse 99
لَهُمۡ فِيهَا زَفِيرٞ وَهُمۡ فِيهَا لَا يَسۡمَعُونَ
(Andina) mahā cinteyu avarannu kāḍadu mattu ‘‘iduvē nimage vāgdāna māḍalāgidda dina’’ ennuttā malakgaḷu avarannu svāgatisuvaru
Surah Al-Anbiya, Verse 100
إِنَّ ٱلَّذِينَ سَبَقَتۡ لَهُم مِّنَّا ٱلۡحُسۡنَىٰٓ أُوْلَـٰٓئِكَ عَنۡهَا مُبۡعَدُونَ
andu nāvu kāgadada puṭagaḷannu maḍacidante ākāśavannu maḍaci biḍuvevu. Nāvu prathama bāri sr̥ṣṭisidanteyē ā (sr̥ṣṭi) kāryavannu punarāvartisuvevu. Idu nam'ma kartavyavāgiruva vāgdāna. Nāvu khaṇḍita adannu māḍiyē biḍuvevu
Surah Al-Anbiya, Verse 101
لَا يَسۡمَعُونَ حَسِيسَهَاۖ وَهُمۡ فِي مَا ٱشۡتَهَتۡ أَنفُسُهُمۡ خَٰلِدُونَ
nāvu jhabūrnalli upadēśada baḷika, ‘‘nanna sajjana dāsarē bhūmiya uttarādhikārigaḷāguvaru’’ endu barediruvevu
Surah Al-Anbiya, Verse 102
لَا يَحۡزُنُهُمُ ٱلۡفَزَعُ ٱلۡأَكۡبَرُ وَتَتَلَقَّىٰهُمُ ٱلۡمَلَـٰٓئِكَةُ هَٰذَا يَوۡمُكُمُ ٱلَّذِي كُنتُمۡ تُوعَدُونَ
bhakta janarige idaralli khaṇḍita śubhavārte ide
Surah Al-Anbiya, Verse 103
يَوۡمَ نَطۡوِي ٱلسَّمَآءَ كَطَيِّ ٱلسِّجِلِّ لِلۡكُتُبِۚ كَمَا بَدَأۡنَآ أَوَّلَ خَلۡقٖ نُّعِيدُهُۥۚ وَعۡدًا عَلَيۡنَآۚ إِنَّا كُنَّا فَٰعِلِينَ
(dūtarē,) nāvu nim'mannu sarvalōkagaḷige anugrahavāgi kaḷisiruvevu
Surah Al-Anbiya, Verse 104
وَلَقَدۡ كَتَبۡنَا فِي ٱلزَّبُورِ مِنۢ بَعۡدِ ٱلذِّكۡرِ أَنَّ ٱلۡأَرۡضَ يَرِثُهَا عِبَادِيَ ٱلصَّـٰلِحُونَ
hēḷiri; ēkamātra dēvanē nim'ma dēvanendu nanna kaḍege divyavāṇiyannu ravānisalāgide. Innādarū nīvu śaraṇāguvirā
Surah Al-Anbiya, Verse 105
إِنَّ فِي هَٰذَا لَبَلَٰغٗا لِّقَوۡمٍ عَٰبِدِينَ
(dūtarē,) avaru nirlakṣisidare hēḷiri; nānantu samānavāgi nimagellā eccarike nīḍiddēne. Nimage vāgdāna māḍalāgiruva dinavu (lōkāntyavu) hattiravideyō dūravideyō embudu nanage tiḷiyadu
Surah Al-Anbiya, Verse 106
وَمَآ أَرۡسَلۡنَٰكَ إِلَّا رَحۡمَةٗ لِّلۡعَٰلَمِينَ
avanu, guṭṭina mātugaḷannū nīvu aḍagisiḍuva viṣayagaḷannū khaṇḍita ballanu
Surah Al-Anbiya, Verse 107
قُلۡ إِنَّمَا يُوحَىٰٓ إِلَيَّ أَنَّمَآ إِلَٰهُكُمۡ إِلَٰهٞ وَٰحِدٞۖ فَهَلۡ أَنتُم مُّسۡلِمُونَ
nanage tiḷiyadu; adu (lōkāntyadallina viḷambavu) nim'ma pālige parīkṣeyāgirabahudu athavā ondu nirdiṣṭa kālada varegina, vistaraṇeyū āgirabahudu
Surah Al-Anbiya, Verse 108
فَإِن تَوَلَّوۡاْ فَقُلۡ ءَاذَنتُكُمۡ عَلَىٰ سَوَآءٖۖ وَإِنۡ أَدۡرِيٓ أَقَرِيبٌ أَم بَعِيدٞ مَّا تُوعَدُونَ
avaru (dūtaru) hēḷidaru; nannoḍeyā, nīnu n'yāyadondige tīrmānisibiḍu. Nam'ma oḍeyanu parama dayāḷuvāgiddāne. Nīvu āḍuva ella mātugaḷa kuritante avanindalē neravannu bēḍalāguttade
Surah Al-Anbiya, Verse 109
إِنَّهُۥ يَعۡلَمُ ٱلۡجَهۡرَ مِنَ ٱلۡقَوۡلِ وَيَعۡلَمُ مَا تَكۡتُمُونَ
mānavarē, nim'ma oḍeyanige an̄jiri. Antima ghaḷigeya ā kampanavu nijakkū mahā ghaṭaneyāgiruvudu
Surah Al-Anbiya, Verse 110
وَإِنۡ أَدۡرِي لَعَلَّهُۥ فِتۡنَةٞ لَّكُمۡ وَمَتَٰعٌ إِلَىٰ حِينٖ
Andu nīvu kāṇuviri; hāluṇisuva pratiyobbaḷu (tāyi) tānu hāḷuṇisuttiddudannu (tanna maguvannu) maretu biḍuvaḷu mattu pratiyobba garbhiṇiyu tanna garbhavannu bīḷisuvaḷu mattu nimage, janaru amalinalliruvante kāṇuvaru. Ādare avaru amalinalliralāraru. Nijavāgi allāhana śikṣeyu aṣṭu kaṭhōravāgiruvudu
Surah Al-Anbiya, Verse 111
قَٰلَ رَبِّ ٱحۡكُم بِٱلۡحَقِّۗ وَرَبُّنَا ٱلرَّحۡمَٰنُ ٱلۡمُسۡتَعَانُ عَلَىٰ مَا تَصِفُونَ
janaralli kelavaru jñānavēnū illade, allāhana viṣayadalli jagaḷāḍuttāre mattu pratiyobba vidrōhi śaitānanannu anukarisuttāre.4. Avana (śaitānana) kuritu, avanu tanna mitrarāguva ellarannū dārigeḍisuvanu mattu avarannu narakada śikṣeyeḍege munnaḍesuvanu endu vidhisalāgide
Surah Al-Anbiya, Verse 112