Surah Luqman - Marathi Translation by Muhammad Shafi I Ansari
الٓمٓ
Alipha. Lāma. Mīma
Surah Luqman, Verse 1
تِلۡكَ ءَايَٰتُ ٱلۡكِتَٰبِ ٱلۡحَكِيمِ
Yā divya jñānayukta granthācyā āyatī āhēta
Surah Luqman, Verse 2
هُدٗى وَرَحۡمَةٗ لِّلۡمُحۡسِنِينَ
Jō allāhacē bhaya rākhaṇāṟyāṅkaritā mārgadarśana āṇi (sarvathā) dayā-kr̥pā āhē
Surah Luqman, Verse 3
ٱلَّذِينَ يُقِيمُونَ ٱلصَّلَوٰةَ وَيُؤۡتُونَ ٱلزَّكَوٰةَ وَهُم بِٱلۡأٓخِرَةِ هُمۡ يُوقِنُونَ
Jē lōka nēhamī vaktaśīrapaṇē namāja paḍhatāta āṇi jakāta (dharmadāna) dētāta, āṇi ākhiratavara (pūrṇa) viśvāsa ṭhēvatāta
Surah Luqman, Verse 4
أُوْلَـٰٓئِكَ عَلَىٰ هُدٗى مِّن رَّبِّهِمۡۖ وَأُوْلَـٰٓئِكَ هُمُ ٱلۡمُفۡلِحُونَ
Hēca tē lōka hōta, jē āpalyā pālanakartyātarphē mārgadarśanāvara āhēta āṇi hēca lōka muktī prāpta karaṇārē āhēta
Surah Luqman, Verse 5
وَمِنَ ٱلنَّاسِ مَن يَشۡتَرِي لَهۡوَ ٱلۡحَدِيثِ لِيُضِلَّ عَن سَبِيلِ ٱللَّهِ بِغَيۡرِ عِلۡمٖ وَيَتَّخِذَهَا هُزُوًاۚ أُوْلَـٰٓئِكَ لَهُمۡ عَذَابٞ مُّهِينٞ
Āṇi kāhī lōka asēhī āhēta jē nirarthaka, vāhyāta gōṣṭī vikata ghētāta kī ajñānatēsaha lōkānnā allāhacyā mārgāpāsūna dūra karāvē āṇi tyālā thaṭṭā-maskarī banavāvē. Hēca tē lōka hōta, jyān̄cyāsāṭhī apamānita karaṇārā azāba (śikṣā-yātanā) āhē
Surah Luqman, Verse 6
وَإِذَا تُتۡلَىٰ عَلَيۡهِ ءَايَٰتُنَا وَلَّىٰ مُسۡتَكۡبِرٗا كَأَن لَّمۡ يَسۡمَعۡهَا كَأَنَّ فِيٓ أُذُنَيۡهِ وَقۡرٗاۖ فَبَشِّرۡهُ بِعَذَابٍ أَلِيمٍ
Āṇi jēvhā tyācyāsamōra āmacyā āyatī vācūna aikavilyā jātāta tēvhā ghamēṇḍīnē aśā prakārē tōṇḍa phiravitō kī jaṇū tyānē aikalēca nāhī, jaṇū kāhī tyācyā dōnhī kānāta badhiratā āhē. Tumhī tyālā duḥkhadāyaka azāba (śikṣā-yātanē) cī khabara dyā
Surah Luqman, Verse 7
إِنَّ ٱلَّذِينَ ءَامَنُواْ وَعَمِلُواْ ٱلصَّـٰلِحَٰتِ لَهُمۡ جَنَّـٰتُ ٱلنَّعِيمِ
Niḥsanśaya, jyā lōkānnī īmāna svīkāralē va jē satkarma karīta rāhilē tyācyākaritā sukhānnī yukta aśī jannata āhē
Surah Luqman, Verse 8
خَٰلِدِينَ فِيهَاۖ وَعۡدَ ٱللَّهِ حَقّٗاۚ وَهُوَ ٱلۡعَزِيزُ ٱلۡحَكِيمُ
Jithē tē sadaiva kāḷa rāhatīla, allāhacā saccā vāyadā āhē. Tō mōṭhā prabhutvaśālī āṇi pūrṇataḥ bud'dhikauśalya (hikamata) bāḷagaṇārā āhē
Surah Luqman, Verse 9
خَلَقَ ٱلسَّمَٰوَٰتِ بِغَيۡرِ عَمَدٖ تَرَوۡنَهَاۖ وَأَلۡقَىٰ فِي ٱلۡأَرۡضِ رَوَٰسِيَ أَن تَمِيدَ بِكُمۡ وَبَثَّ فِيهَا مِن كُلِّ دَآبَّةٖۚ وَأَنزَلۡنَا مِنَ ٱلسَّمَآءِ مَآءٗ فَأَنۢبَتۡنَا فِيهَا مِن كُلِّ زَوۡجٖ كَرِيمٍ
Tyānēca ākāśānnā khāmbānvinā banavilē āhē. Tumhī tyānnā pāhatā āṇi tyānē jaminīvara pahāḍa rōvalē, yāsāṭhī kī tinē tumhālā kampita karū na śakāvē āṇi pratyēka prakāracē sajīva jaminīta pasaravilē āṇi tyānē ākāśātūna pā'ūsa pāḍūna pratyēka prakāracyā sundara jōḍyā ugavilyā
Surah Luqman, Verse 10
هَٰذَا خَلۡقُ ٱللَّهِ فَأَرُونِي مَاذَا خَلَقَ ٱلَّذِينَ مِن دُونِهِۦۚ بَلِ ٱلظَّـٰلِمُونَ فِي ضَلَٰلٖ مُّبِينٖ
Hī āhē allāhacī sr̥ṣṭī (makhalūka), ātā tumhī malā yācyākhērīja dusaṟyā kōṇācī sr̥ṣṭī tara dākhavā (kāhī nāhī) hē atyācārī lōka ughaḍa mārgabhraṣṭatēta āhēta
Surah Luqman, Verse 11
وَلَقَدۡ ءَاتَيۡنَا لُقۡمَٰنَ ٱلۡحِكۡمَةَ أَنِ ٱشۡكُرۡ لِلَّهِۚ وَمَن يَشۡكُرۡ فَإِنَّمَا يَشۡكُرُ لِنَفۡسِهِۦۖ وَمَن كَفَرَ فَإِنَّ ٱللَّهَ غَنِيٌّ حَمِيدٞ
Āṇi āmhī niḥsanśaya lukamānalā bud'dhikauśalya pradāna kēlē1 kī tumhī allāhaśī kr̥tajñaśīla rāhā. Pratyēka kr̥tajñaśīla manuṣya āpalyāca phāyadyākaritā kr̥tajñatā vyakta karatō, jō kōṇī kr̥taghnatā darśavīla tara tyānē jāṇūna ghyāvē kī allāha niḥspr̥ha, praśansanīya āhē
Surah Luqman, Verse 12
وَإِذۡ قَالَ لُقۡمَٰنُ لِٱبۡنِهِۦ وَهُوَ يَعِظُهُۥ يَٰبُنَيَّ لَا تُشۡرِكۡ بِٱللَّهِۖ إِنَّ ٱلشِّرۡكَ لَظُلۡمٌ عَظِيمٞ
Āṇi jēvhā lukamāna upadēśa karatānā āpalyā putrāsa mhaṇālē, hē mājhyā priya putrā! Allāhasōbata dusaṟyā kōṇālā sahabhāgī ṭharavū nakōsa. Niḥsanśaya, allā cā sahabhāgī ṭharaviṇē phāra mōṭhā atyācāra āhē
Surah Luqman, Verse 13
وَوَصَّيۡنَا ٱلۡإِنسَٰنَ بِوَٰلِدَيۡهِ حَمَلَتۡهُ أُمُّهُۥ وَهۡنًا عَلَىٰ وَهۡنٖ وَفِصَٰلُهُۥ فِي عَامَيۡنِ أَنِ ٱشۡكُرۡ لِي وَلِوَٰلِدَيۡكَ إِلَيَّ ٱلۡمَصِيرُ
Āmhī māṇasālā mātā-pityāviṣayī śikavaṇa dilī āhē. Tyācyā mātēnē yātanānvara yātanā sahana karūna tyālā garbhāta ṭhēvalē āṇi tyācē dūdha sōḍaviṇyāta dōna varṣē lāgalī. Tēvhā tū mājhē āṇi āpalyā mātā-pityācē ābhāra māna. Śēvaṭī mājhyācakaḍē paratūna yāyacē āhē
Surah Luqman, Verse 14
وَإِن جَٰهَدَاكَ عَلَىٰٓ أَن تُشۡرِكَ بِي مَا لَيۡسَ لَكَ بِهِۦ عِلۡمٞ فَلَا تُطِعۡهُمَاۖ وَصَاحِبۡهُمَا فِي ٱلدُّنۡيَا مَعۡرُوفٗاۖ وَٱتَّبِعۡ سَبِيلَ مَنۡ أَنَابَ إِلَيَّۚ ثُمَّ إِلَيَّ مَرۡجِعُكُمۡ فَأُنَبِّئُكُم بِمَا كُنتُمۡ تَعۡمَلُونَ
Āṇi jara tē dōghē (mātā-pitā) tujhyāvara yā gōṣṭīcā dabāva ṭākatīla kī tū mājhyāsōbata (dusaṟyālā) sahabhāgī ṭharava, jyācē tulā jñāna nasāvē, tēvhā tū tyān̄cē ājñāpālana karū nakōsa, parantu yā jagāta tyān̄cyāśī bhalēpaṇācā vyavahāra kara āṇi tyācyā mārgāvara cālata rāhā, jō mājhyākaḍē jhukalēlā asēla. Tumhā sarvān̄cē parataṇē mājhyācakaḍē āhē. Tumhī jē kāhī karatā tyāsambandhī mī tyā vēḷī tumhālā māhīta karēna
Surah Luqman, Verse 15
يَٰبُنَيَّ إِنَّهَآ إِن تَكُ مِثۡقَالَ حَبَّةٖ مِّنۡ خَرۡدَلٖ فَتَكُن فِي صَخۡرَةٍ أَوۡ فِي ٱلسَّمَٰوَٰتِ أَوۡ فِي ٱلۡأَرۡضِ يَأۡتِ بِهَا ٱللَّهُۚ إِنَّ ٱللَّهَ لَطِيفٌ خَبِيرٞ
Priya putrā! Jara ēkhādī vastū rā'īcyā dāṇyā'itakī asēla, maga tōhī ēkhādyā dagaḍākhālī asēla kinvā ākāśāmmadhyē asēla kinvā jaminīta asēla, tara tilā allāha avaśya āṇīla. Allāha atiśaya sūkṣmadarśa āṇi jāṇaṇārā āhē
Surah Luqman, Verse 16
يَٰبُنَيَّ أَقِمِ ٱلصَّلَوٰةَ وَأۡمُرۡ بِٱلۡمَعۡرُوفِ وَٱنۡهَ عَنِ ٱلۡمُنكَرِ وَٱصۡبِرۡ عَلَىٰ مَآ أَصَابَكَۖ إِنَّ ذَٰلِكَ مِنۡ عَزۡمِ ٱلۡأُمُورِ
Hē mājhyā priya putrā! Tū namāja kāyama rākha, satkarmān̄cā ādēśa dē āṇi duṣkarmāmpāsūna rōkhata jā, āṇi jara tujhyāvara saṅkaṭa ālē tara dhīra-sanyama rākha (viśvāsa ṭhēva) hī sarva tākīdī kāmāmpaikī āhēta
Surah Luqman, Verse 17
وَلَا تُصَعِّرۡ خَدَّكَ لِلنَّاسِ وَلَا تَمۡشِ فِي ٱلۡأَرۡضِ مَرَحًاۖ إِنَّ ٱللَّهَ لَا يُحِبُّ كُلَّ مُخۡتَالٖ فَخُورٖ
Āṇi lōkānsamōra āpalē gāla phugavū nakā āṇi jaminīvara tāṭhapaṇānē ghamēṇḍa dākhavata cālū nakā. Kōṇatyāhī garviṣṭha, ghamēṇḍī māṇasālā allāha pasanta karīta nāhī
Surah Luqman, Verse 18
وَٱقۡصِدۡ فِي مَشۡيِكَ وَٱغۡضُضۡ مِن صَوۡتِكَۚ إِنَّ أَنكَرَ ٱلۡأَصۡوَٰتِ لَصَوۡتُ ٱلۡحَمِيرِ
Āṇi āpalyā cālaṇyāta madhyamatā rākhā, āṇi āpalā āvāja (svara) saumya rākha, niḥsanśaya, gāḍhavācā āvāja atiśaya vā'īṭa āvāja āhē
Surah Luqman, Verse 19
أَلَمۡ تَرَوۡاْ أَنَّ ٱللَّهَ سَخَّرَ لَكُم مَّا فِي ٱلسَّمَٰوَٰتِ وَمَا فِي ٱلۡأَرۡضِ وَأَسۡبَغَ عَلَيۡكُمۡ نِعَمَهُۥ ظَٰهِرَةٗ وَبَاطِنَةٗۗ وَمِنَ ٱلنَّاسِ مَن يُجَٰدِلُ فِي ٱللَّهِ بِغَيۡرِ عِلۡمٖ وَلَا هُدٗى وَلَا كِتَٰبٖ مُّنِيرٖ
Kāya tumhī nāhī pāhata kī allāhanē jamīna āṇi ākāśācyā pratyēka vastūlā āmacyā sēvēsa lāvūna ṭhēvalē āhē āṇi āpalyā ughaḍa āṇi lapalēlyā dēṇyā tumacyāvara pūrṇa kēlyā āhēta, āṇi kāhī lōka allāhaviṣayī kasalyāhī jñānāvinā, mārgadarśanāvinā āṇi divya granthāvinā vāda ghālatāta
Surah Luqman, Verse 20
وَإِذَا قِيلَ لَهُمُ ٱتَّبِعُواْ مَآ أَنزَلَ ٱللَّهُ قَالُواْ بَلۡ نَتَّبِعُ مَا وَجَدۡنَا عَلَيۡهِ ءَابَآءَنَآۚ أَوَلَوۡ كَانَ ٱلشَّيۡطَٰنُ يَدۡعُوهُمۡ إِلَىٰ عَذَابِ ٱلسَّعِيرِ
Āṇi jēvhā tyānnā sāṅgitalē jātē kī allāhanē avatarita kēlēlyā vahayī (prakāśanā) cē anusaraṇa karā, tēvhā mhaṇatāta kī āmhī tara jyā mārgāvara āpalyā vāḍavaḍilānnā pāhilē āhē, tyāca mārgācē anusaraṇa karū. Maga saitāna tyān̄cyā vāḍavaḍilānnā jahannamacyā śikṣā-yātanēkaḍē bōlavita asalā tarī
Surah Luqman, Verse 21
۞وَمَن يُسۡلِمۡ وَجۡهَهُۥٓ إِلَى ٱللَّهِ وَهُوَ مُحۡسِنٞ فَقَدِ ٱسۡتَمۡسَكَ بِٱلۡعُرۡوَةِ ٱلۡوُثۡقَىٰۗ وَإِلَى ٱللَّهِ عَٰقِبَةُ ٱلۡأُمُورِ
Āṇi jō manuṣya āpalyā cēhaṟyālā (svataḥlā) allāhacyā havālī karīla āṇi tī nēka sadācārīhī asēla tara niścitaca tyānē majabūta ādhāra dharalā. Samasta karmān̄cī pariṇītī allāhakaḍē āhē
Surah Luqman, Verse 22
وَمَن كَفَرَ فَلَا يَحۡزُنكَ كُفۡرُهُۥٓۚ إِلَيۡنَا مَرۡجِعُهُمۡ فَنُنَبِّئُهُم بِمَا عَمِلُوٓاْۚ إِنَّ ٱللَّهَ عَلِيمُۢ بِذَاتِ ٱلصُّدُورِ
Āṇi kāphirān̄cyā kupra (inkārā) nē tumhī duḥkhī hō'ū nakā. Śēvaṭī tyā sarvānnā āmacyācakaḍē paratūna yāyacē āhē. Tyā vēḷī āmhī tyānnā dākhavū jē kāhī tē karīta rāhilē. Niḥsanśaya, allāha hr̥dayātīla rahasyabhēdānnāhī jāṇatō
Surah Luqman, Verse 23
نُمَتِّعُهُمۡ قَلِيلٗا ثُمَّ نَضۡطَرُّهُمۡ إِلَىٰ عَذَابٍ غَلِيظٖ
Āmhī tyānnā kāhīsā phāyadā asāca pōhacavita rāhū, parantu śēvaṭī āmhī tyānnā atiśaya lācārīcyā avasthēta sakta śikṣā-yātanēkaḍē hākata nē'ū
Surah Luqman, Verse 24
وَلَئِن سَأَلۡتَهُم مَّنۡ خَلَقَ ٱلسَّمَٰوَٰتِ وَٱلۡأَرۡضَ لَيَقُولُنَّ ٱللَّهُۚ قُلِ ٱلۡحَمۡدُ لِلَّهِۚ بَلۡ أَكۡثَرُهُمۡ لَا يَعۡلَمُونَ
Āṇi jara tumhī tyānnā vicārāla kī ākāśa āṇi jaminīcā nirmāṇa karaṇārā kōṇa āhē? Tara hē avaśya uttara dētīla, allāha! Tēvhā tyānnā sāṅgā kī sarva praśansēsa yōgya allāhaca āhē. Parantu tyān̄cyāpaikī bahutēka lōka jāṇata nāhīta
Surah Luqman, Verse 25
لِلَّهِ مَا فِي ٱلسَّمَٰوَٰتِ وَٱلۡأَرۡضِۚ إِنَّ ٱللَّهَ هُوَ ٱلۡغَنِيُّ ٱلۡحَمِيدُ
Ākāśāmmadhyē āṇi dharatīta jē kāhī āhē tē sarva allāhacēca āhē niḥsanśaya, allāha mōṭhā niḥspr̥ha āṇi stutī-praśansēsa pātra āhē
Surah Luqman, Verse 26
وَلَوۡ أَنَّمَا فِي ٱلۡأَرۡضِ مِن شَجَرَةٍ أَقۡلَٰمٞ وَٱلۡبَحۡرُ يَمُدُّهُۥ مِنۢ بَعۡدِهِۦ سَبۡعَةُ أَبۡحُرٖ مَّا نَفِدَتۡ كَلِمَٰتُ ٱللَّهِۚ إِنَّ ٱللَّهَ عَزِيزٌ حَكِيمٞ
Āṇi sāṟyā dharatīvarīla vr̥kṣān̄cyā jara lēkhaṇyā hōtīla āṇi sārē samudra śā'ī banatīla āṇi tyān̄cyānantara sāta samudra dusarē asatīla tarīhī allāhacī praśansā sampū śakata nāhī. Niḥsanśaya, allāha mōṭhā varcasvaśālī āṇi hikamata (bud'dhikuśalatā) bāḷagaṇārā āhē
Surah Luqman, Verse 27
مَّا خَلۡقُكُمۡ وَلَا بَعۡثُكُمۡ إِلَّا كَنَفۡسٖ وَٰحِدَةٍۚ إِنَّ ٱللَّهَ سَمِيعُۢ بَصِيرٌ
Tumhī sarvānnā nirmāṇa karaṇē āṇi mēlyānantara punhā jivanta karaṇē asēca āhē jasē ēkā jīvālā. Niḥsanśaya, allāha aikaṇārā, pāhaṇārā āhē
Surah Luqman, Verse 28
أَلَمۡ تَرَ أَنَّ ٱللَّهَ يُولِجُ ٱلَّيۡلَ فِي ٱلنَّهَارِ وَيُولِجُ ٱلنَّهَارَ فِي ٱلَّيۡلِ وَسَخَّرَ ٱلشَّمۡسَ وَٱلۡقَمَرَۖ كُلّٞ يَجۡرِيٓ إِلَىٰٓ أَجَلٖ مُّسَمّٗى وَأَنَّ ٱللَّهَ بِمَا تَعۡمَلُونَ خَبِيرٞ
Kinvā tumhī nāhī pāhata kī allāha rātrīlā, divasāta āṇi divasālā rātrīta dākhala karatō. Sūrya āṇi candrālā tyānēca ājñādhāraka banavūna ṭhēvalē āhē kī pratyēka nirdhārita vēḷēparyanta cālata rāhāvā tumhī jē kāhī karma karatā, allāha tē pratyēka karma jāṇatō
Surah Luqman, Verse 29
ذَٰلِكَ بِأَنَّ ٱللَّهَ هُوَ ٱلۡحَقُّ وَأَنَّ مَا يَدۡعُونَ مِن دُونِهِ ٱلۡبَٰطِلُ وَأَنَّ ٱللَّهَ هُوَ ٱلۡعَلِيُّ ٱلۡكَبِيرُ
Hē sarva (vyavasthā) yā kāraṇāstava āhē kī allāha satya āhē, āṇi tyācyākhērīja jyānnā lōka (upāsya samajūna) pukāratāta, sarva khōṭē (mithyā) āhēta, āṇi niḥsanśaya allāha ati'ucca āṇi mōṭhā mahāna āhē
Surah Luqman, Verse 30
أَلَمۡ تَرَ أَنَّ ٱلۡفُلۡكَ تَجۡرِي فِي ٱلۡبَحۡرِ بِنِعۡمَتِ ٱللَّهِ لِيُرِيَكُم مِّنۡ ءَايَٰتِهِۦٓۚ إِنَّ فِي ذَٰلِكَ لَأٓيَٰتٖ لِّكُلِّ صَبَّارٖ شَكُورٖ
Kāya tumhī yā gōṣṭīvara vicāra nāhī karīta kī pāṇyāta naukā allāhacyā kr̥pā-dēṇagīnē cālata āhēta, yāsāṭhī kī tyānē tumhālā āpalyā niśāṇyā dākhavāvyāta. Niścitaca yāta pratyēka saburī rākhaṇāṟyā āṇi kr̥tajñaśīla asaṇāṟyākaritā anēka niśāṇyā āhēta
Surah Luqman, Verse 31
وَإِذَا غَشِيَهُم مَّوۡجٞ كَٱلظُّلَلِ دَعَوُاْ ٱللَّهَ مُخۡلِصِينَ لَهُ ٱلدِّينَ فَلَمَّا نَجَّىٰهُمۡ إِلَى ٱلۡبَرِّ فَمِنۡهُم مُّقۡتَصِدٞۚ وَمَا يَجۡحَدُ بِـَٔايَٰتِنَآ إِلَّا كُلُّ خَتَّارٖ كَفُورٖ
Āṇi jēvhā tyān̄cyāvara lāṭā, tyā sāvalyāmpramāṇē ācchādita hōtāta tēvhā tē (mōṭhā) viśvāsa bāḷagūna allāhalāca pukāratāta, āṇi jēvhā allāha tyānnā tyātūna sōḍavūna khuṣkīkaḍē pōhacavitō, tēvhā tyān̄cyāpaikī kāhī santulita rāhatāta, āṇi āmacyā āyatīn̄cā inkāra kēvaḷa tēca lōka karatāta, jē vacana bhaṅga karaṇārē āṇi kr̥taghna asatīla
Surah Luqman, Verse 32
يَـٰٓأَيُّهَا ٱلنَّاسُ ٱتَّقُواْ رَبَّكُمۡ وَٱخۡشَوۡاْ يَوۡمٗا لَّا يَجۡزِي وَالِدٌ عَن وَلَدِهِۦ وَلَا مَوۡلُودٌ هُوَ جَازٍ عَن وَالِدِهِۦ شَيۡـًٔاۚ إِنَّ وَعۡدَ ٱللَّهِ حَقّٞۖ فَلَا تَغُرَّنَّكُمُ ٱلۡحَيَوٰةُ ٱلدُّنۡيَا وَلَا يَغُرَّنَّكُم بِٱللَّهِ ٱلۡغَرُورُ
Lōkānnō! Āpalyā pālanakartyācē bhaya rākhā āṇi tyā divasācē bhaya ṭhēvā, jyā divaśī pitā āpalyā putrālā kasalāhī lābha pōhacavū śakaṇāra nāhī āṇi nā putra āpalyā pityāsa kin̄citahī lābha pōhacaviṇārā asēla. Lakṣāta ṭhēvā! Allāhacā vāyadā saccā āhē. Pāhā! Tumhālā aihika jīvanānē dhōkyāta ṭākū nayē āṇi nā dhōkēbāja (saitānā) nē tumhālā dhōkyāta ṭākāvē
Surah Luqman, Verse 33
إِنَّ ٱللَّهَ عِندَهُۥ عِلۡمُ ٱلسَّاعَةِ وَيُنَزِّلُ ٱلۡغَيۡثَ وَيَعۡلَمُ مَا فِي ٱلۡأَرۡحَامِۖ وَمَا تَدۡرِي نَفۡسٞ مَّاذَا تَكۡسِبُ غَدٗاۖ وَمَا تَدۡرِي نَفۡسُۢ بِأَيِّ أَرۡضٖ تَمُوتُۚ إِنَّ ٱللَّهَ عَلِيمٌ خَبِيرُۢ
Niḥsanśaya, allāhacyāca javaḷa kayāmatacē jñāna āhē. Tōca parjan'yavr̥ṣṭī karatō, āṇi mātēcyā garbhāta jē kāhī āhē tē jāṇatō. Kōṇīhī jāṇata nāhī kī udyā kāya kamavīla? Nā kōṇālā hē māhīta āhē kī tō kōṇatyā bhūmīvara maraṇa pāvēla.1 Lakṣāta ṭhēvā, allāhaca sampūrṇa jñāna bāḷagaṇārā āṇi satya jāṇaṇārā āhē
Surah Luqman, Verse 34